பின்பற்றுபவர்கள்

செவ்வாய், 24 ஏப்ரல், 2012

தமிழக அரசின் புதிய மின் கட்ட‍ண உயர்வுப் பட்டியல்

பல வருடங்களுக்கு பிறகு தமிழகத்தில் மின்சார பில் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது. மின் கட்டணம் உயர் த்தப்பட்டது பற்றி சட்டமன்றத் தில் கேள்வி எழுந்த‌போது முதலமைச்சர்” TNERC என்கிற அமைப்பு தான் மின் கட்டண த்தை உயர்த்தி உள்ளது. தமிழக அரசு அல்ல. எனவே நாங்கள் ஏதும் செய்ய முடியாதுய என்று கூறினார். இதை நடந்த‌ அடுத்த இரண்டு நாட்களில் மின் கட்டணம் குறைக்கப்படு வதாக முதல மைச்ச‍ர் என அறிவித்தி ருக்கிறார்.. கட்ட‍ணத்தை உயர்த்து வது மட்டும் TNERC ஆம். அதை குறைப்பது தமிழக முதல்வராம் !

சரி புது Tariff என்ன என்று பார்ப்போம்

இது தமிழக அரசு முதலில் அறிவித்த மின் கட்டண Tariff:
பிரிவு :1 : up to 100 – 0 to 100 Rs.1 .10
பிரிவு :2 : up to 200 – 0 to 200 Rs.1.8
பிரிவு :3 : up to 500 – 0 to 200 Rs.Rs.3 and 201 to 500 Rs.3 .50
பிரிவு :4 : Above 500 – 0 to 200 Rs.3 and 201 to 500 Rs.4 and 501 and above Rs.5.75
இது பின்னர் குறைத்து அறிவிக்கப்பட்ட Tariff
பிரிவு :1 : up to 100 – 0 to 100 Rs.1
பிரிவு :2 : up to 200 – 0 to 200 Rs.1.5
பிரிவு :3 : up to 500 – 0 to 200 Rs.Rs.2 and 201 to 500 Rs.3
பிரிவு :4 : Above 500 – 0 to 200 Rs.3 and 201 to 500 Rs.4 and 501 and above Rs.5.75
இந்த புது Tariff-ன் படி

உங்கள் வீட்டில் 100 யூனிட்டுகள் பயன்படுத்தினால் உங்கள் பில் ரூபாய் 100 என வரும். (இதற்கு முன் கட்டிய பில் ரூ.65 )
200யூனிட்டுகள் பயன்படுத்தினால் உங்கள் பில் ரூபாய் 300 வரும்.(இதற்கு முன் கட்டிய பில் ரூ.220 )
300 யூனிட்டுகள் எனில் உங்கள் பில் ரூபாய் 700 வரும். (இதற்கு முன் கட்டிய பில் ரூ.440 )
400 யூனிட்டுகள் பயன்படுத்தினால் உங்கள் பில் ரூபாய் 1000 வரும். (இதற்கு முன் கட்டிய பில் ரூ.660 )
500 யூனிட்டுகள் எனில் உங்கள் பில் ரூபாய் 1300 வரும். (இதற்கு முன் கட்டிய பில் ரூ.880 )

***

இனி தான் இருக்கு நிஜ ஷாக். நாம் EB பில் கட்டுவது இரண்டு மாதத்துக்கு ஒரு முறை. என வே நம்மில் பலர் வீட்டுக்கு ஒவ் வொரு இரு மாதமும் யூனிட்டு கள் ஐந்நூறுக்கு மேல் தான் வரும். இந்த Category-க்கு விலை உயர்வில் எவ்வித சலு கையும் செய்யப் பட வில்லை ! மின் கட்டணம் குறைக்கப்பட வில்லை.
இவர்களின் பில்லை பாருங்கள் :
600 யூனிட்டுகள் பயன்படுத்தினால் உங்கள் பில் ரூபாய் 2375 வரும். (இதற்கு முன் கட்டிய பில் ரூ.1100 )
700 யூனிட்டுகள் எனில் உங்கள் பில் ரூபாய் 2950 வரும். (இதற்கு முன் கட்டிய பில் ரூ.1500 )
800 யூனிட்டுகள் பயன்படுத்தினால் உங்கள் பில் ரூபாய் 3525 வரும். (இதற்கு முன் கட்டிய பில் ரூ.1900 )
900 யூனிட்டுகள் எனில் உங்கள் பில் ரூபாய் 4100 வரும். (இதற்கு முன் கட்டிய பில் ரூ.2300 )

***

எங்கள் வீட்டை எடுத்து கொள் ளுங்கள் நாங்கள் சராசரியாக அறுநூறு யூனிட் செலவு செய் கிறோம். இதுவரை ரூபாய் 1100 -ஆக இருந்தது எங்கள் பில். இப்போது அது 2375 ஆக இருக்கும் ! 100 % க்கும் மேல் !
இத்தனைக்கும் மூன்றே பேர் இருக்கிறோம் என்பதோடு, ஒரு ஏ. சி அதுவும் இரண்டு மணி நேரத்துக்கு மேல் ஓடுவதில்லை. சற்றே பெரிய குடும்பம் எனில் எவ்வளவு யூனிட் ஓடும் என எண்ணி பாருங்கள் !
இதை விட கொடுமை 490 யூனிட் உபயோகிப்பவருக்கும், 501 யூனிட் உபயோகிப்பவருக்கும் உள்ள வித்யாசம் !
490 யூனிட் உபயோகிப்பவர் பில் : 1270

அதை விட பத்து யூனிட் அதிகமாக, 501 யூனிட் உபயோகிப்பவர் பில்: 1804 !! இன்னும் சொல்ல வேண்டுமானால், 500 லிருந்து 501 ஆனாலே, ஒரு யூனிட் உயர்வுக்கு குறைந்தது ஐநூறு ரூபாய்க்கு மேல் அதிகம் கட்ட வேண்டும் !!

மக்களை மிக மோசமாய் discriminate செய்வதற்காக ஏன் இன் னும் உயர் நீதி மன்றத்தில் யாரும் பொது நல வழக்கு தொடராமல் உள்ளனரோ தெரியவில் லை.

எனக்கு தெரிந்த வரை உங்களில் பலரின் யூனிட்டுகள் 500-க்கு மேல் தான் இருக்கும். உங்கள் வீட்டில் ரெண்டு பெட்ரூம், ஒரு பிரிட்ஜ், ஒரு டிவி, ஒரு ஏ. சி இருந்தால் உங்கள் வீட்டில் யூனி ட்டுகள் 500-க்கு மேல் எளிதில் வந்து விடும் ! நான் சொன்ன வீட்டு உபயோக பொருட்கள் சாதாரண மிடில் கிளாஸ் வீட்டில் இருக்க கூடிய விஷயங்களே !
இந்நிலையில் எப்படி தான் முதல்வர் வெறும் 30 % தான் மின் கட்டண உயர்வு என்கிறாரோ? பில் கட்டுவோர் அதே EB கார்டை தான், எடுத்து செல்ல போகி ன்றனர். 

அப்போது சென்ற மாதங்களுக் கும் இம்முறைக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை கணக்கிட மாட்டார் களா?
எனக்கு தெரிந்த வரை இதுவரை யாரும் தங்களுக்கு என்ன அளவு பில் வரும் என தீவிரமாய் கணக்கு பார்க்க வில்லை ! அப்படி செய் தால் தான் அவர்களுக்கு ஷாக் அடிக்கும் !! உங்கள் வீட்டுக்கு எவ்வளவு யூனிட் வழக்கமாய் வரும் என்பதை பார்த்து உங்களுக்கு நீங் கள் கணக்கிட்டு பாருங்கள் !

இன்னொரு முக்கிய விஷயம். ஏப்ரல் முதல் தான் இந்த மின் உயர் வு அமலில் வந்துள்ளது. உங்களுக்கு மார்ச், ஏப்ரல் இரு மாதங்களு க்கான பில்லை பார்த்தால் முழு பாதிப்பும் தெரி யாது. காரணம் மார்ச் மாதம் பழைய ரேட்டும், ஏப்ரல் புது ரேட்டிலும் இருக்கும். அடு த்த சைக் கிள் வரும்போது தான் அதன் முழு effect தெரியும் !

எனக்கு தெரிந்து நண்பர்கள் பலரின் வீட்டில் (குறைந்தது பத்துக்கு இருவர்!) ஈ. பி மீட்டர் வேலை செய்வதில்லை. அவர்கள் மினிமம் பில் தான் எப்போதும் கட்டுகிறார்கள். இவர்கள் இதனால் ஏ. சி போன்றவ ற்றை நிறுத்தாமல் ஓட்டுகிறார்கள். இரு மாதத்துக்கு ஒரு முறை கரண்ட் பில் எழுத வருபவர் இந்த மீட்டர்களை சரி செய்ய எந்த நடவடிக்கையும் எடுப் பதில்லை.

போலவே ஆட்சி எதுவாயினும் ஒவ் வொரு அரசியல் மீட்டிங், கோயில் விழா இவற்றுக்கு தெரு முழுதும் வண் ண விளக்குகள் போட்டு அமர்க்கள படுத்துகின்றனர். அனைத்தும் திருட்டு கரண்ட் !
இப்படி ஓடாத ஈ. பி மீட்டரை சரி செய்து, மின் திருட்டையும் சரி செய்தாலே அரசுக்கு ஏராளமாய் வருமானம் வரும். ஆனால் அரசுஇவ்விஷயத்தில் திருடர்களை விட்டு விட் டு, ஒழுங்காய் பில் கட்டுவோரை தான் தண்டி க்கும் !

மொத்தத்தில் : உங்கள் வீட்டு பில் 500 யூனி ட்டுக்கு மேல் போகாத படி பார்த்து கொள்ளு ங்கள். எப்படி என கேட்காதீர்கள். சிரமம் தான் ! இல்லை எனில் உங்கள் பட்ஜெட்டில் சில ஆயிரங்களை எக்ஸ்ட் ராவாக மின் கட்ட ணத்துக்கு தயார் செய்து வைத்து கொள்ளுங்கள் ! 

அனுப்பிய நண்பருக்கு நன்றி...

வியாழன், 15 மார்ச், 2012

இலங்கை நட்பு நாடு என்றால் தமிழ்நாடு உங்களுக்கு பகை நாடா?

இலங்கைக்கு எதிரான தீர்மானத்தை ஆதரிக்கக்கோரி இந்திய பிரதமருக்கு அனுப்பபட்ட கடிதத்தின் தமிழ் வடிவம்...

அனுப்புதல்
நகர பொதுமக்கள்
சேத்தியாத்தோப்பு பேரூராட்சி
சேத்தியாத்தோப்பு அஞ்சல்,
சிதம்பரம் வட்டம்,
கடலூர் மாவட்டம்

பெறுதல்
மாண்புமிகு இந்திய பிரதமர் அவர்கள்,
புதுடெல்லி,

பொருள்:
இலங்கையில் நடந்த மனித உரிமை மீறல் குறித்து ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணையத்தில் அமெரிக்க முன்மொழிந்துள்ள தீர்மானத்தை இந்தியா ஆதரிக்க கோருதல் தொடர்பாக.

ஐயா,
கடந்த 2009ஆம ஆண்டு இலங்கையில் நடைபெற்ற உள்நாட்டுப் போரில் அப்பாவி மக்கள் ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டுள்ளனர் என்பது யாவரும் அறிந்த உண்மை. இந்த போருக்கு இந்தியாதான் உதவி செய்துள்ளது என்ற குற்றச்சாட்டை இதுவரை இந்திய அரசு சார்பில் மறுப்பு தெரிவிக்காதபோதே அதுவும் உண்மை என்பது புலனாகிறது. இந்தப் போரினால் பல அப்பாவி தமிழ்மக்கள் தம் வீடிழந்து, நிலமிழந்து, உடல் உறுப்புகளை இழந்து பல இன்னல்களுக்கு மத்தியில் இலங்கை அரசினால் முள்வேலி முகாமில் அடைத்து வைக்கப்பட்டு சித்திரவதை செய்யப்பட்டு வருகிறார்கள்.

இந்நிலையில் இலங்கை அரசினால் அத்துமீறி பொதுமக்களின் மீது நடத்தப்பட்ட போரில் பல மனித உரிமை மீறல்கள் நடைபெற்றுள்ளன என்பதற்கு ஆதாரமாக பல ஊடகங்கள் செய்திகளை வெளியிட்டு வருகின்றன. உலக அளவில் இலங்கை மீது நடவடிக்கை தேவை என்று மனித உரிமை ஆர்வலர்களும் மனிதநேயம் மிக்கவர்களும் போராடி வருகிறார்கள். ஆனால் இந்திய அரசு மட்டும் எப்போதும் போல் மௌனம் கடைபிடித்து வருகிறது.

அதுமட்டுமில்லாமல் இலங்கைப் பிரச்சனை பற்றி பேச்சு எழும்போதெல்லாம் முள்வேலி முகாமில் அடைத்து வைக்கப்பட்டுள்ள மக்களின் நலனுக்காக நிதி என்று கோடிக்கணக்கில் இலங்கைக்கு அள்ளித் தருகிறது. இலங்கை அரசோ போர் முடிந்து இரண்டு ஆண்டுகளாகியும் அந்த நிதியைக் கொண்டு தமிழர்களுக்கு வாழ்வாதாரத்தை ஏற்படுத்தித் தராமல் இன்னும் முள்வேலி முகாமிலேயே அடைத்து வைத்திருக்கிறது. இந்தியாவின் எந்த வார்த்தைக்கும் மதிப்பு கொடுக்காமல் நடந்துகொள்ளும் இலங்கை அரசை இந்தியா ஏன் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் எங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை?

இதுபற்றி தமிழக நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 14.03.2012 அன்று கேள்வி எழுப்பிய போதுகூட வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் அவர்கள் இலங்கை வரலாற்று ரீதியான நட்பு நாடு என்கிறார். இலங்கை நட்பு நாடு என்றால் தமிழ்நாடு உங்களுக்கு பகை நாடா? தமிழ்நாட்டின் ஒட்டுமொத்த மக்களின் உணர்வுகளை மதிக்காமல் இன்னும் இலங்கைக்கு ஆதரவாக பேசுவது ஏன்? இலங்கையில் வாழும் தமிழர்களை அழித்ததோடு மட்டுமில்லாமல் இப்போது தமிழ்நாட்டு மீனவர்களையும் கடலில் நுழைய விடாமல் கொன்று குவித்துக்கொண்டு இருக்கிறது. ஆனால் இதுபற்றி எதுவுமே தெரியாததுபோல் நடந்துகொண்டிருப்பது எங்கள் மக்களை அவமானப்படுத்துவதற்கு சமம்.

இனிமேலாவது இந்திய அரசு இந்த விஷயத்தில் மௌனம் சாதிக்காமல் ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணையத்தில் அமெரிக்க அரசு முன்மொழிந்துள்ள தீர்மானத்தை ஆதரிக்க வேண்டுமாய் கேட்டுக்கொள்கிறோம். மருத்துவமனைகள் மீதும், பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதி என்று இலங்கை அரசால் அறிவித்த பகுதிகளில் தங்கிய தமிழர்கள் மீதும் குண்டுமழை பொழிந்து அவர்களை கொன்ற இலங்கை அரசினை ஒட்டு மொத்த உலகமும் எதிர்த்துக் கேட்டால்தான் அங்கு அனைத்தையும் இழந்து குருட்டு நம்பிக்கையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மீதி தமிழர்களுக்காவது ஒரு விடிவு பிறக்கும்.

இனிமேலும் நீங்கள் இலங்கைக்கு ஆதரவாகவே நின்றால் ஒட்டுமொத்த தமிழக மக்களும் உங்களுக்கு எதிராய் நிற்பார்கள் என்பதை உறுதியுடன் கூறுகிறோம். நாங்களும் இந்தியாவில் ஒரு பாகம்தான். இந்திய அரசு கண்மூடித் தனமாக செய்யும் முட்டாள்தனமான காரியங்களை தட்டிக்கேட்க எங்களுக்கும் உரிமை இருக்கிறது. இந்த விஷயத்தில் இந்தியாவின் மௌனத்தை நியாயப்படுத்த முடியாது. நடந்ததை விடுத்து எங்கள் மக்களின் வாழ்வுக்காக தங்களிடம் கேட்டுக்கொள்வதெல்லாம், இன்னும் இந்தியா எங்களைக் காக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன் அங்கு வாழும் மக்களுக்காவது நனமை செய்யுங்கள். தீர்மானத்தை உரக்க ஆதரித்து இலங்கைக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்துங்கள்.

அப்போதுதான் இலங்கை இனிமேலாவது உலகத்திற்கு பயந்து இதுபோன்ற படுகொலைகளை செய்ய அஞ்சும். இல்லையென்றால் இன்னும் சில ஆண்டுகளில் அங்கு தமிழர்கள் வாழ்ந்ததற்கான அடையாளமே இல்லாமல் போய்விடும். உலகத்தில் வாழ்வதற்கு அனைவருக்கும் உரிமை உண்டு. அந்த உரிமையை பெற்றுத் தருவது ஒவ்வொரு மனிதனின் கடமை. நாம் மனிதர்களாக வாழ்வோம்.

இலங்கைக்கு எதிரான ஐ.நா. தீர்மானத்தை ஆதரப்பீர்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன்...
நகர பொதுமக்கள்,
சேத்தியாத்தோப்பு பேரூராட்சி

செவ்வாய், 3 ஜனவரி, 2012

வெகு மந்தமாக நடைபெறும் புயல் நிவாரணப் பணிகள்!

கடந்த டிசம்பர் 30ம் தேதி கடலூர் மாவட்டத்தையே ‘தானே புயல் புரட்டிப்போட்டது. பெரும்பாலான மரங்களும், மின்கம்பங்களும் வேரோடு சாய்ந்தன. ஆஸ்பெட்டாஸ் ஷீட்டால் கூரை வேயப்பட்ட பெரும்பாலான வீடுகள் மற்றும் கட்டிடங்கள் அனைத்தும் கூரை இழந்தன. சேத்தியாத்தோப்பு எம்.ஆர்.கே. கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலையின் மேற்கூரை ஏறக்குறைய 60 விழுக்காடு விழுந்துவிட்டது.


இந்த நிலையில் நிவாரணப் பணிகள் மிகவும் மந்தமாக நடைபெற்று வருகிறது. இதுவரை மக்களை அரசுத்துறை சார்ந்த எவரும் வந்து பார்க்கவில்லை. சேத்தியாத்தோப்பை பொறுத்தவரை வெளி உதவி எதுவுமின்றி மக்களே பெரும்பாலும் மரங்களையும் வீடுகளையும் சரிசெய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். வசதியில்லாமல் தினக்கூலி சென்று வருபவர்கள் உணவிற்கு என்ன செய்தார்கள் என்று தெரியவில்லை.


மின்சாரம் இந்த நிமிடம் வரை முறைபடுத்தப்படவில்லை. ஊரில் பாதி அளவிற்கே இதுவரை மின்சாரம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. மீதமுள்ள இடங்களுக்கு இன்னும் இரண்டு மூன்று நாட்கள் வரை ஆகும் என்று தெரிகிறது. இதைத் தவிர சுற்றியுள்ள கிராம பகுதிகளுக்கு எப்போது மின்சாரம் தருவார்கள் என்று இதுவரை தெரியப்படுத்தப்படவில்லை. இதைவிடக் கொடுமை நேற்று வரை நெய்வேலிப் பகுதிகளான இந்திரா நகர் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் மின்வாரியம் எந்த வேலையும் ஆரம்பிக்கவில்லை. அறுந்து தொங்கிய கம்பிகள் அப்படியே தொங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.


ஜப்பானை மாபெரும் பூகம்பமும், சுனாமியும் தாக்கியபோது ஒரு வாரகாலத்தில் மக்கள் இயல்புநிலைக்கு திரும்பினார்கள் என்று படித்ததுண்டு. ஆனால் ஒரு மாவட்டத்தைத் தாக்கிய புயலுக்கு தமிழக அரசு மேற்கொள்ளும் நிவாரணப் பணிகள் ஆமை வேகத்தை விடக்குறைவு.

சனி, 31 டிசம்பர், 2011

“தானே” தாண்டவம்!

சேத்தியாத்தோப்பு காட்சிகள்






















செவ்வாய், 1 நவம்பர், 2011

உறவுகள்

வானதிராயபுரத்தை தொடர்வண்டி அடைந்தபோது இரவு 1 மணி. இறங்கி எங்கு செல்வது என்று தெரியவில்லை. தூக்கமும் சுத்தமாக இல்லை. தூக்கம் எப்படி வரும்? சாதாரண செய்தியா அது! நெஞ்சில் ஈட்டியை இறக்கிவிட்டு அமைதியாக இரு என்றால் எப்படி இருக்கமுடியும்? அதுதான் அவர்கள் தடுத்தும் தாங்காமல் கிளம்பிவந்து, இதோ இறங்கிவிட்டேன். ஊரில் என்னை யாருக்காவது அடையாளம் தெரியுமா? எப்படித்தெரியும்? யாரிடம் சென்று கேட்பது?

அப்பா, அம்மாவையாவது அழைத்து வந்திருக்கலாம். அவசரத்தில் கிளம்பிவிட்டேன். அவர்களுக்கு வருத்தம் இருக்குமா? இருக்காதா பின்னே? இத்தனை வருடம் வளர்த்தவர்களல்லவா அவர்கள்? அவர்கள் வளர்த்தவர்கள் மட்டுமே என்று தெரிந்தவுடன் நான் உண்மை உறவுகளைத்தேடி திடீரென கிளம்பிவிட்டேனே! அவர்கள் மனம் என்ன பாடுபட்டிருக்கும்? எனக்கு ஒன்றும் குறைவைக்கவில்லை அவர்கள். பெற்றப்பிள்ளையைப் போலல்லவா பார்த்துக்கொண்டார்கள். அவர்கள் செய்தியைச் சொல்லவில்லை என்றால் கடைசிவரைக்கும் கூட எனக்குத்தெரியாமலேயே போயிருக்குமே! இவர்களைப் பார்த்தவுடன் திரும்பிச்சென்று அப்பாவிடமும், அம்மாவிடமும் மனப்பூர்வமாக மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும்.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். தொடர்வண்டி சென்று நிறைய நேரம் ஆனபடியால் ஒருவரையும் காணவில்லை. இப்போது ஊருக்குள் செல்லமுடியாது. கிராமம் என்பதால் விடிந்தவுடன் செல்வது நல்லது. அங்கேயே ஒரு கட்டையில் அமர்ந்தேன். நிலைய மேலாளர் வந்து விசாரித்துவிட்டு சென்றுவிட்டார்.

உட்கார்ந்தேன். எனக்கு இப்போது வயது முப்பதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. எனக்கு திருமணம் செய்ய பெண்பார்க்கும் படலம் ஆரம்பிக்கப்பட்டபோதுதான் இந்த செய்தி வெளிவந்தது. அப்பாவும், அம்மாவும் சொல்லும்போதே கலங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள். இதோ அவர்களிடம் சொல்லாமல் வேறு அலுவலகத்திலிருந்து நேரே தொடர்வெண்டி ஏறி வந்துவிட்டேன். சொன்னால் விட்டு சென்று விடுவானோ என்ற அவர்கள் கவலை உண்மையானது. அணைத்து வைத்திருந்த கைபேசிக்கு உயிர் கொடுத்து நள்ளிரவானாலும் பரவாயில்லை என்று அவர்களை அழைத்தேன். எதிர்பார்த்தபடியே முதல் மணியிலேயே தொலைபேசியை எடுத்தார்கள். அவர்களின் அழுகைக்கு இடையே சூழ்நிலையை விளக்கிவிட்டு நிச்சயம் வந்துவிடுவேன் என்று கூறி வைத்தேன். மனமும், முதுகும் பின்னோக்கிச் சென்றன.

அவர்கள் சொன்னதன் சுருக்கம் இதுதான். நான் அவர்களுக்கு பிறந்தவனில்லை. நெல்லை மாவட்டத்தில் உள்ள வானதிராயபுரத்தைச் சேர்ந்தவன். அந்த காலத்தில் குழந்தை இல்லை என்று கோவில் கோவிலாக அவர்கள் அலைந்தபோது அவர்களின் கண்ணில் பட்டவன் நான். என்னுடைய அக்கா தவறுதலாய் அவர்களின் வண்டியில் விழுந்து அடிபட்டு விட்டாளாம். அப்போது எனக்கு ஒரு வயதாம். சாலையின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து அழுது கொண்டிருந்தேனாம். அக்காவை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லும் வழியில் எங்களுக்கு என்று யாரும் இல்லையென்றும், என் அக்காதான் என்னைக் காப்பாற்றுகிறாள் என்றும் அறிந்துகொண்டார்களாம். என்னுடைய முகம் அவர்களை வசீகரிக்க என் அக்காவிடமும், ஊராரிடமும் பேசி என்னை இங்கு அழைத்து வந்து விட்டார்களாம். அன்றிலிந்து இன்று வரை எனக்கு எந்த குறையும் இல்லாமல் வளர்த்தும் வருகிறார்கள். சரி, என் உண்மையான பெற்றோர் என்ன ஆனார்கள் என்று கேட்டேன். அவர்கள் இருவரும் ஏதோ அப்போது நடந்த சாதி மோதலில் இறந்துபோனார்கள் என்று சொன்னார்கள்.

என் அக்கா எப்படியிருப்பாள்? அப்பா, அம்மாவை இழந்து என்னை வளர்க்க என்ன பாடுபட்டிருப்பாள்? ஒரு குழந்தை இன்னொரு குழந்தையை வளர்க்க வேண்டுமெனில் அக்காவிற்கு மனம் எப்படி பக்குவப்பட்டிருக்கும்? இத்தனைக்கும் அப்போது என்னை விட எட்டு வயதுதான் மூத்தவள் என்று வேறு சொன்னார்கள். ஒன்பது வயதில் என்னை வளர்க்க என்னென்ன வேலைகள் பார்த்திருப்பாள்? என் பெற்றோர் இறந்து மூன்று மாதங்கள் வரையில் என் அக்கா என்னைக் காப்பாற்றினாள் என்று சொன்னார்கள்? அந்த மூன்று மாதங்களும் ஒன்பது வயதில் தன் ஆசைகளை விழுங்கிவிட்டு என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் என்றால் எப்படி முடிந்திருக்கும்? வேறு ஏதாவது உறவினர்கள் இருக்கிறார்களா? அக்கம் பக்கத்தினர் உதவி செய்தார்களா? என்ற எந்த கேள்விகளுக்கும் இவர்களிடம் விடை இல்லை. என் அக்காவையும் ஏன் அழைத்துக் கொண்டு வரவில்லை என்று கேட்டதற்கு மட்டும் அவளையும்தான் அழைத்தோம். கடைசிவரை அவள் வர விரும்பவில்லை என்று பதில் வந்தது.

இவையெல்லாம் சேர்ந்துதான் என்னை இங்கே கொண்டுவந்து சேர்த்து விட்டது. அக்காவைக் கட்டாயம் பார்க்கவேண்டும். இப்போது எப்படியிருப்பாளோ? அவளையும் அழைத்து சென்று என் கூட வைத்திருந்து என் வாழ்நாள் வரை அவளுக்குப் பணிவிடைகள் செய்யவேண்டும். இன்று நான் நல்ல உத்தியோகத்தில் இருக்கிறேன். மாதம் பல ஆயிரங்கள் சம்பாதிக்கிறேன். என் அக்காவிற்கு நல்லதொரு வாழ்க்கையை ஏற்படுத்தித் தரவேண்டும் என்ற பல எண்ணங்களோடு இரவு கழிந்தது. கிழக்கே சூரியன் தெரிந்தது. மக்கள் எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்திருந்தார்கள். நானும் எழுந்து ஊருக்குள் சென்றேன்.

அதிகாலையில் ஒரு புதுமுகம் ஊருக்குள் வருவதை அனைவரும் ஒரு மாதிரியாய் பார்த்துவிட்டு அவரவர் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தனர். யாரும் என்னிடம் வந்து என்ன என்றும் கேட்கவில்லை. எனக்கும் அவர்களை விசாரிக்கத் தோன்றவும் இல்லை. வயதானவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று மட்டும் பார்த்துக்கொண்டே சென்றேன். நினைத்தது போலவே கோவில் திண்ணையில் இரு பெருசுகள் உட்கார்ந்துகொண்டு சுருட்டை சுகமாக இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. நேரே அவர்களிடம் போய் நின்றேன்.

“யாருப்பா அது. புதுசா இருக்கே?“ – என்றார் ஒருவர்.

“ஐயா. என் பேரு பிரபாகரன். நான் சென்னையிலிருந்து வர்றேன்“ என்றேன்.

“சொல்லுப்பா. என்ன வேணும். யாரு வீட்டுக்குப் போகணும்?

“ஐயா. நானும் இந்த ஊரைச் சேர்ந்தவன்தான். முப்பது வருஷத்துக்கு முன்னால என்னோட அக்காக்கிட்டேயிருந்து என்னை ஒருத்தர் தத்தெடுத்துட்டுப் போனார். இப்பதான் எனக்கு அந்த விஷயமே தெரியும். அதான் அக்காவைப் பார்க்க வந்தேன்.

“சரியா புரியலேயே தம்பி. உங்க அக்காகிட்டேயிருந்தா. உங்க அப்பா, அம்மா இல்லியா?

“அவங்க ஏதோ சாதி கலவரத்துல இறந்துட்டாங்களாமே?

“நம்ம பழனியம்மாப் பிள்ளையோட தம்பியா? என்று யோசித்தார் என்று பெரியவர். அதுவரை சுருட்டை இழுத்துக் கொண்டிருந்த இன்னொருவரும் என்னை நன்றாக உற்றுப் பார்த்தார்.

“உன்னை அழைச்சிட்டுப் போம்போது உனக்கு ஒரு வயசா? உங்க அக்காவுக்கு ஒரு பத்து வயசு இருக்குமா?” என்று கேள்வி கேட்டார் அந்த பெரியவர்.

“இருக்கும் ஐயா என்றேன்.

“அடே. நம்ம வீரமணியா நீ? பொறந்தவுடனே நல்லா வீர் வீர்..னு சத்தமா அலறுன. அதனாலேயே உங்கம்மா உனக்கு வீரமணின்னு ஆசையா பேர்வச்சுது. நீ என்னப்பா பேரெல்லாம் மாத்தி சொல்றே. அதான் புரியல. ஏலே முப்பது வருஷத்துக்கு முன்னால தத்தெடுத்துட்டுப் போனாங்களே. அதான் பழனியம்மா தம்பி வந்திருக்கான் என பெருங்குரல் கொடுத்தார் அந்த பெரியவர். அதைக்கேட்டு அக்கம் பக்கத்திலிருந்தவர்கள் அனைவரும் வந்து என்னை ஆச்சர்யத்துடன் பார்த்தார்கள். கூட்டத்தினுள் ஒருவரை விடாமல் என் கண் தேடியது. இதில் அக்கா இருப்பாளா? இருந்திருந்தால் இந்நேரம் ஓடி வந்து என்னை உச்சி முகர்ந்திருக்க மாட்டாளா?

“ஏம்பா. இப்பதான் இங்கவர வழி தெரிஞ்சுதா? கூட்டத்திலிருந்து ஒரு குரல் உரிமையோடு கேட்டது.

“இல்லைங்க. எனக்கு விஷயம் தெரியாது. இப்பதான் தெரியும் பதில் சொல்லிவிட்டு பெரியவரைப் பார்த்தேன். “ஐயா எங்க அப்பா, அம்மா எப்படி இறந்தாங்கன்னு தெரிஞ்சிக்கலாமா? என்று கேட்டேன்.

“அதை ஏம்ப்பா கேட்குற. அந்த காலத்துல எல்லாம் அரசியல்காரனுவ என்ன சொல்றானோலோ அதான எல்லாம் கேட்டான். இப்ப இருக்குற மாதிரி சொந்த புத்தி இருந்துதா? சாதியைச் சொல்லி சொல்லியேதான் எல்லாரையும் கொம்பு சீவி விட்டுருப்பானோ? அப்படி அலைஞ்ச பயதான் உங்கப்பனும். சாதிக்கட்சிக் காரங்க மறியல்னு கூப்பிட்டா ஓடுவான். ஆர்ப்பாட்டம்னு கூப்பிட்டா உங்கம்மா கர்ப்பம்னு கூட பார்க்காம கலந்துகிட்டு ஜெயிலுக்கு போவான். இவனோட துடிப்பைப் பார்த்துட்டு எதிர்கோஷ்டிக்காரங்களே உங்கப்பாவை கொன்னுட்டானோ. காப்பாத்தப் போன உங்கம்மாவும் செத்துப் போச்சி. கொன்னவனோ ஜெயிலுக்குப் போயிட்டு வந்து இன்னிக்குப் பெரிய ஆளுங்க. அவனுகள நீ பாக்கக்கூட முடியாது. உங்கப்பா உயிரையே வைச்சிருந்த அந்த அரசியல் தலைவரும் உங்களை வந்து பார்த்து ஆறுதல் கூட சொல்லலை. மேடையில மட்டும் பேசி தன் சொந்தபலத்த பெருக்கிக்கிட்டான் பண்ணாடை.

கடைசியாக மனதை அரித்திருந்த அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டேன். ‘என் அக்கா எங்க இருக்காங்க ஐயா

“உங்க அக்கா ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி செத்துப்போச்சி தம்பி

அவர் சொன்னதைக் கேட்டு தலையில் மீண்டும் இடி இறங்கியது போலிருந்தது. பக்கத்தில் இருந்த தூணைப் பிடித்தும் மயக்கம் வந்து சரிந்தேன். விழித்தபோது முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்திருந்தது. சோடைவை வாயில் புகட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். இவ்வளவு ஆசையாகப் பார்க்க வந்த அக்கா இன்று உயிரோடு இல்லையா? என்னை வளர்த்தவளை வைத்து பாதுகாத்து வளர்க்கவேண்டும் என்று வந்தேனே. இரண்டு வருடத்திற்கு முந்தியே வந்திருக்க்க்கூடாதா?

கலங்கிய கண்களுடன் நான் படுத்திருப்பதைப் பார்த்த அந்த பெரியவரே ஆரம்பித்தார்.

“உன்ன அவங்க அழைச்சிட்டுப் போனப்பறும் உங்க அக்கா பழனியம்மா இங்கதான் எல்லார் வீட்டுலேயும் இருக்குற வேலையை செஞ்சிகிட்டு அவங்க கொடுக்கிறத வாங்கி சாப்பிட்டுகிட்டு வளர்ந்தா. கொஞ்சம் பெரிய மனுஷி ஆனவுடனே காட்டு வேலைக்கெல்லாம் போக ஆரம்பிச்சா. பக்கத்து ஊருல ஆதரவில்லாம திரிஞ்ச ஒருத்தனுக்கும் உங்க அக்காவுக்கும் ஊர்காரங்க பாத்து கல்யாணம் முடிச்சி வச்சாங்க. உங்க அக்காவுக்கு ஒரு பொம்பள குழந்தையும் பொறந்துச்சி. ஆனா அவ வூட்டுக்காரன் உங்க அக்கா மேல சந்தேகப்பட்டுகிட்டு விட்டுட்டு போயிட்டான். அதுக்கப்புறம் உங்க அக்காதான் தனியாளா இருந்து அந்த பிள்ளையை வளர்த்தா. ஒருநாள் காட்டுக்கு வேலைக்குப் போனவ பொணமா கிடந்தா. என்ன நடந்துச்சின்னு தெரியல. நாங்களே எடுத்து அடக்கம் பண்ணிட்டோம்.

அவர் சொல்ல சொல்ல என் நெஞ்சே வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. என்ன நடந்தது என்றே தெரியவில்லையா?

:என்ன நடந்துச்சி. யாராவது கொன்னுட்டாங்களா?

“செத்ததுக்கப்புறம் அதெல்லாம் விசாரிச்சு என்ன ஆகப்போகுது தம்பி. அதான் அதைப்பத்தி விசாரிக்கலை.

பெண் உயிர்களுக்கு அவ்வளவுதான் மதிப்பா? அனாதையாகவே இருந்தாலும் அதுவும் ஒரு உயிர் அல்லவா? மனித உரிமைப் பற்றி தெரிந்தவர்கள் இங்கே ஒருவர் கூட இல்லையா? கிராமங்களில்தான் மனிதம் வாழ்கிறது என்கிறார்களே. அதுவும் உண்மை இல்லையா? கிராமங்களும் நகரங்கள்போல் இயந்திரத்தனமாக மாறிவருகிறதா? ஆயிரம் சிந்தனைகள் மனதில் ஓடின. அப்போதுதான் அக்காவின் குழந்தைப் பற்றி சொன்னது ஞாபகம் வந்தது.

“அக்காவுக்கு ஒரு குழந்தை இருந்தது என்று சொன்னீர்களே. குழந்தை இப்போது எங்கே?

“அந்த புள்ளையும் உங்க அக்கா மாதிரி அனாதையாயிடுச்சி. மெட்ராஸிலிருந்து அனாதை ஆசிரமத்தைச் சேர்ந்த ஒருத்தர் அவரு விஷயமா இங்க வந்தப்ப விஷயத்தைக் கேள்விப்பட்டு நானே எங்க ஆசிரமத்துல வச்சி வளர்த்துக்கிறேன் என்று குழந்தையைக் கேட்டார். அந்த குழந்தையும் ஏன் கஷ்டப்படணும்னு நாங்க அவருகிட்ட கொடுத்துட்டோம்.

“அவரு யார் தெரியுமா? ஆசிரமம் பேர் தெரியுமா?

“அதெல்லாம் தெரியாது தம்பி. மெட்ராஸ் அது மட்டும்தான் தெரியும்.

“அழைச்சிகிட்டுப்போய் எத்தனை வருஷம் ஆகும்?”

“ஒரு நாலைஞ்சு வருஷம் இருக்கும்

அவர்களிடம் உதட்டளவில் விடைபெற்று தொடர்வண்டி ஏறினேன். எங்கே கொடுத்திருப்பார்கள் குழந்தையை. அக்குழந்தை அனாதையா? இல்லை நான் இருக்கிறேன். எந்த ஆசிரமம் என்று தேடுவது? ஒருவேளை யாராவது குழந்தையை விற்பவர்கள் வாங்கிச் சென்றிருப்பார்களோ? அதைக்கூட விசாரிக்காமல் குழந்தையை தூக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார்களே. முதலில் எல்லா ஆசிரமத்தையும் தேடிப் பார்ப்போம். இல்லையென்றால் பிறகு மற்ற முயற்சிகளை எடுப்போம். எப்படியும் குழந்தையைக் கண்டுபிடித்தை தீரவேண்டும். என் அக்கா எனக்கு செய்த பணிவிடையை அந்த குழந்தைக்கு செய்து பரிகாரம் தேடவேண்டும்.

சரியான தூக்கம் இல்லாததால் கண்கள் இழுத்தது. ஆனால் மனம் மட்டும் தூங்காமல் ஆயிரம் செய்திகளை அசைப்போட்டுக் கொண்டிருந்தது. தொடர்வண்டி செல்லும் ஒலி மட்டும் காதில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.